Անպատճառ

Կյանքս՝ որպես սերս արտահայտելու միակ միջոց տարար,  տարար հեռու, ուր չկար ծաղիկը, երգն ու պարը, արևն ու տաքը, ձյունն ու սպիտակը, անձրևն ու թացը: Տարար այնտեղ ուր միայն ակնոց է ու դիմակ, որտեղ աչքերը փակ են, սիրտը կանգնած, զգայարանը քարացած,  այստեղ միայն ուղեղն է, հիմարացած բնազդն ու ապրելը, անիմաստ ապրելը: Ցանկության ապարդյուն լինելը, կարոտելու հիվանդությունը, տխրելու բնազդը,  սիրելու պատճառը, այն պատճառը, որը չկա, որը չի էլ եղել:  Տարվում եմ այն սիրով, որը տվեցիր, սիրում եմ այդ սերը, որը ապրեցի: Ապա եթե դա սեր էր, ինչու՞ չապրեց երկար, ինչու՞ գնաց ու թողեց, թողեց անտեր ու կիսված, փշաքաղված ու կարմրած: Թողեց առանց մտածելու, թողեց ուղղակի՝ անպատճառ:  Բաց սիրտդ փակվեց, գեղեցիկ խոսքերը չորացան այնպես ինչպես ծաղիկներս ու հիշողություններս… իմ ու քո հիշողությունները, մեր հիշողությունները: 

Image

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s