Իմ Սևակը

Պարույր Սևակը մի գրող է, որի մասին ես կարող եմ խոսել անվերջ:  Սևակին պետք է զգաս, որ կարողանաս հասկանալ: Համոզված կարող եմ ասել, որ Սևակը իմ գրողն է, ես նրան հասկանում են այնպես, ինչպես ինքս եմ զգում ու ինչպես ես եմ ուզում հասկանալ:

Սևակն ունի հետաքրքիր գրելաոճ: Կարդալով նրա ստեղծագործությունները կարողացա կռահել, որ նա ստեղծում է բառեր՝ իմաստավորելով տվյալ գործը: Սևակը  այն գրողներից է, ով գրում է զգայարաններով, գրում է  անկեղծ, բնազդաբար, առանց մտածելու և, որ ամենակարևորն է, Սևակը գրում է ժամանակից դուրս, նրա գրվածքները կարդում էին, կարդում են և դեռ կկարդան:

Պարույր Սևակի ստեղծագործությունները կարդալիս կամա թե ակամա ընկնում եմ մտածմունքների մեջ: Սկսում եմ խորանալ նրա ամեն բառի մեջ ու հասկանալ գրողի հոգեբանությունը: Սա էլ է մի ասպեկտ, որը վկայում է, որ Սևակը միայն բանաստեղծ չէ…

Սևակի յուրաքանչյուր ժողովածու ինձ համար ունի իր ուրույն տեղը, սակայն իմ սիրտը ավելի շատ հավանել է ≤Նորից չեն սիրում, սիրում են կրկին≥ ժողովածուն: Այս ժողովածուի մեջ նա նկարագրում է կանանց, սիրում է, սիրվում, մերժվում: Ի տարբերություն իր ժամանակի գրողների սերը պատկերացնում է սև գույների, մերժվածության մեջ, կանանց՝ տգեղ ու հասանելի:

≤Նորից չեն սիրում, սիրում, սիրում են կրկին≥  շատերն են սիրում այս բանաստեղծությունը ու ամենքը այն հասկանում են յուրովի:  Բանաստեղծությունը կարդում եմ միշտ, երբ ուրախ  եմ, տխուր, երբ սիրահարված եմ ու երբ չեմ սիրում:  Առաջին անագմ երբ կարդացի գործը,  նայեցի վերնագրին, ու հասկացա, որ երկու բառերը իրար հոմանիշներ են՝ նորից, կրկին: Արտահատում են նույն միտքը:  Իսկ հետո  կարողացա հասկանալ գրողի հոգեբանությունը: Բանաստղծության ենթատեսքստն այն է, որ  սերը՝ որպես գացմունք երբեք նույն կերպ չի դրսևորվում:  Մի դեպքում էլ սիրում ես՝ չնկատելով,ո ր այդ զգացմքունը թվացյալ է:

≤Այսպես չեն սիրում≥.  այս գործը իմ ամենասիրելին է Սևակի աշխատանքներից: Բանաստեղծությունը համընկնում է իրական կյանքին: Բանաստեղծը տանջվում է, որ էլ չի կարող ասել իմս բառը, որը իր մեջ պարունակում էր կյանք:  Բանաստեղծը տանջվում է. պարտականության զգացումից ուզում է ազատվել դրանից, նա իր սիրելին համեմատում է Մադագասկարի,արքայադստեր հետ: Այս երևույթներն էլ բանաստեղծից այնքան հեռու էին, ինչպես իր սիրելին:

 Սերը իրոք լավ զգացմունք է, բայց սիրելով դու դառնում ես պարտական, պարտական նրան, ում սիրում ես..

≤Հավերժությունից եկածը թող գնա դեպի հավերժություն≥, բանաստեղծը գլխի չէր էլ ընկել, որ իր ձեռքով գրված խոսքերն իր մասին են :

 Image

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s